Pod obłoki

W oddali - widzisz - cień konara w czarnej nocy
i kilka okien, lampa, biała mgła w koronie drzewa.
Stoję tylko i patrzę, patrzy na mnie ziemia
na której stoję i czekam, aż woda i śnieg
aż liście ułożą się w sterty i trawy w burzany.

Z bliska ziemia słona jak piasek nad morzem.
Horyzont się przechylił w górę
dom gdzie mieszkam to teraz światła gwiazd
droga to wzlot gdy obłok chrzęści pod nogami.

Marek P.
jak zwykle nieczytelny

Marzę o tobie między niebem a błękitem
kieruję ku tobie rozmarzone obrazy
ścieram pył obłoków na dotykalne krople
szorstkość soli wygładzam muśnięciem wilgoci.

W oddali - widzisz - cień konara w czarnej nocy
i kilka okien, lampa, biała mgła w koronie drzewa.
Stoję tylko i patrzę, patrzy na mnie ziemia
na której stoję i czekam, aż woda i śnieg
aż liście ułożą się w sterty i trawy w burzany.

Z bliska ziemia słona jak piasek nad morzem.
Horyzont się przechylił w górę
dom gdzie mieszkam to teraz światła gwiazd
droga to wzlot gdy obłok chrzęści pod nogami.

Marek P.
jak zwykle nieczytelny

----- Original Message -----

Sent: Monday, March 01, 2004 1:06 AM
Subject: Re: Pod obłoki

| Marzę o tobie między niebem a błękitem
| kieruję ku tobie rozmarzone obrazy
| ścieram pył obłoków na dotykalne krople
| szorstkość soli wygładzam muśnięciem wilgoci.

| W oddali - widzisz - cień konara w czarnej nocy
| i kilka okien, lampa, biała mgła w koronie drzewa.
| Stoję tylko i patrzę, patrzy na mnie ziemia
| na której stoję i czekam, aż woda i śnieg
| aż liście ułożą się w sterty i trawy w burzany.

| Z bliska ziemia słona jak piasek nad morzem.
| Horyzont się przechylił w górę
| dom gdzie mieszkam to teraz światła gwiazd
| droga to wzlot gdy obłok chrzęści pod nogami.

| Marek P.
| jak zwykle nieczytelny

To prawda, że nie dla zwykłych śmiertelników.
  Mam trudności z utworzeniem czegokolwiek spójnego. ;-(
Rosa.
Lepiej bedzie, jak pójde do garów. Przynajmniej nie będą popalone.;-)

Marzę o tobie między niebem a błękitem
kieruję ku tobie rozmarzone obrazy
ścieram pył obłoków na dotykalne krople
szorstkość soli wygładzam muśnięciem wilgoci.

Magdalena

ja tylko kilka słów o (moim zdaniem) usterkach wiersza.

Marzę o tobie między niebem a błękitem

kieruję ku tobie rozmarzone obrazy
ścieram pył obłoków na dotykalne krople
szorstkość soli wygładzam muśnięciem wilgoci.

W oddali - widzisz - cień konara w czarnej nocy
i kilka okien, lampa, biała mgła w koronie drzewa.
Stoję tylko i patrzę, patrzy na mnie ziemia
na której stoję i czekam, aż woda i śnieg
aż liście ułożą się w sterty i trawy w burzany.

Z bliska ziemia słona jak piasek nad morzem.
Horyzont się przechylił w górę
dom gdzie mieszkam to teraz światła gwiazd
droga to wzlot gdy obłok chrzęści pod nogami.

Marek P.
jak zwykle nieczytelny

----- Original Message -----

Sent: Monday, March 01, 2004 8:51 PM
Subject: Re: Pod obłoki

| Marzę o tobie między niebem a błękitem
| kieruję ku tobie rozmarzone obrazy
| ścieram pył obłoków na dotykalne krople
| szorstkość soli wygładzam muśnięciem wilgoci.

...pisane nad morzem, do góry nogami? :-)

Magdalena

Gratuluję durnego - bo zgodnego z intencją autora - odczytania.  Trzeba być
co najmniej takim durniem jak ja, aby dopatrzeć się w wierszu dwóch
najistotniejszych elementów:
- przechylenia, zmiany w perspektywie przestrzennej, czyli tego "do góry
nogami"
- znaleźć jakąś interpretację dla tej całej ni z gruszki ni z pietruszki -
soli! Oczywiście chodziło o brzeg morski, o fale itp., o czym zresztą
świadczą moje poprzednie utwory (zawsze wyobraźnia przyprowadza mnie nad
morze, gdzie miewam jakieś zawroty głowy z wysokiego brzegu - a gdy
poniesie, piszę coś takiego jak tutaj).

Z pozdrowieniami
Marek

----- Original Message -----

Sent: Monday, March 01, 2004 11:52 PM
Subject: Re: Pod obłoki
| Marek P.
| jak zwykle nieczytelny

e tam.
k.

Natomiast wiersz pisany w sposób całkowicie improwizowany. Miały być
pierwsze skojarzenia, nawet jeśli bełkot, dopiero potem zrodziła się idea,
by porządkować - owym Z BLISKA - Z DALEKA, co miało nadać wrażenie, że
wiersz jest spójny, domknięty, ma jakąś wewnętrzną organizację.

ja tylko kilka słów o (moim zdaniem) usterkach wiersza.

| Marzę o tobie między niebem a błękitem

[cała pierwsza strofa] nie jest imo dobra. Nie ta półka, Marku.

[druga strofa] tu już jest melodia, miłe dla oka i ucha zestawienie słów i
obrazów.
Jakże kontrastowe z poprzednimi wersami! Dla mnie środek mógłby być
całym wierszem.

[ trzecia strofa] i znowu spadek.

Serdecznie
Marek

----- Original Message -----

Sent: Monday, March 01, 2004 11:20 AM
Subject: Re: Pod obłoki

moim zdaniem kompletnie niespójne.
A raczej spójne jedynie w konstrukcji, która wspiera się
na glinianych nogach absurdu.
Przykład 1 "między niebem a błękitem"
błękit to kolor nieba , jeśli jednak miałeś na mysli
błekit nieba to twój wers tłumaczy się: między niebem a niebem....
czyli masło maslane.
Jeśli zaś błekit miał być innej proweniencji to brak
zupełnie jakiegokolwiek odniesienia na którym mozna by oprzeć
analizę, czy też po prostu próbę odczytania. Tym samym czytelnik
musi przyjąć jeden z dwu mozliwych punktów: albo odczyta
to jako absurd albo jako niezrozumiałe do końca skojarzenie.
przykład drugi: nie rozumiem zasadności kierowania ku komuś
obrazów.?! zazwyczaj mamy przed oczami obrazy tej osoby, marzymy
o kimś, czymś. Nawet jeśli nie ma tu błędu to sformulowanie
nie za szczęśliwe. Czwarty wers za to obrazowy i czytelny,
trafny i treściwy.
Cień konara???? ;-)) okna, lampa OK, próbujesz budować klimat,
jednak wszystko to za mało, bo to raczej wiersz o uczuciach a nie
horror, zaś Ty posługujesz się gramatyką strachu chyba...
Potem patrzysz na ziemię a ona na Ciebie, próba
może utożsamienia jednak znów nieczytelna w kontekście całości.
Zdecydowanie wszystko to zbyt wymieszane i poskładane
jakby z dwóch różnych bajek. Ale może takie było zamierzenie??
No nie potrafię się wpasować, bardzo mi przykro...
pozdrawiam serdecznie;-))

Czy błękit i niebo to masło maślane? Nawet gdyby tak było, to są różne
nieba: dosłowne, błogostanowe, górne, domowe...Kierowanie ku komuś obrazów -
chyba warto by przeczytać dosłownie, nie jako metaforę czegoś innego ale
takie właśnie zwierzęco-zmysłowe: biorę obraz, który mi się w myślach
pojawił, chwytam go fizycznie do ręki i ciskam albo posyłam w kierunku...
oczywiście górnym, bo moja partnerka jest a jakże niebiańską istotą.  A i
tak wiadomo, że to obraz tej właśnie osoby, oczywiście przefiltrowany i
zdeformowany przez różne miłosne złudzenia. Ona dostaje więc coś, co nie
jest pleonazmem, co jest zarazem nią i nie nią.

Konar mnie się nie kojarzy z horrorem, skojarzenie moim zdaniem
nieuprawnione, choć zmysłowo to odbierając można skojarzyć - ponure drzewo,
łyse bo ogołocone z liści, do tego w nocy i jawi się jak zjawa (też masło
maślane, ale to tak w nastroju całego wiersza, próba zabawy skojarzeniami,
więc i czytelnik mógłby wpaść na dodatkowe aluzje).

Że inne bajki, że poskładane, jedno nie pasuje do drugiego bo dąży jakby do
pewnej całości - jeden fragment sugeruje jedną składankę, a drugi drugą,
przeciwną albo i zupełnie niezależną. Takie samo wrażenie miałem przy
pisaniu.

Dziękuję za uważną lekturę, zarzuty przyjmuję, na niektóre odpowiedziałem
przy paru słowach m.in. do Magdaleny.

Marek P.
stylizując swój komentarz na atmę, z całym szacunkiem, bo coś w tym stylu
bywa, i to silnego