nadszedł więc czas zegarów

nadszedł więc czas zegarów
które mnie nie kochają
bezczelnie tykając posuwają w przód
pocięte na skrawki godziny

sypią się nitki
wyszarpane z materii czasu
i słychać jak wciąż głośniej szczękają nożyce

Magdalena

które mnie nie kochają
bezczelnie tykając posuwają w przód
pocięte na skrawki godziny

sypią się nitki
wyszarpane z materii czasu
i słychać jak wciąż głośniej szczękają nożyce

jak mocno słońce bije mnie po oczach

    pamiętam cię tak mocno
    jak słońce bije mnie po oczach

lub jeszcze lepiej

    pamiętam cię tak mocno
    gdy słońce bije mnie po oczach

W tej drugiej wersji paralelizm sytuacyjny nadal zachodzi;
jest nawet uwydatniony za sprawą "gdy". Lecz teraz "tak"
nabiera nowego znaczenia; przestając być członem banalnego
"tak...jak" uwydatnia "mocno". Podoba Ci się taki pomysł?

w te przezroczyste dni lata
które zachodzą jeden na drugi
jak koła zębate

i jest mi bez ciebie tak pusto
jak pusty jest dom gdy wszyscy odejdą
a lustra odbijają w nieskończoność
bicie niepotrzebnie nakręconych zegarów

Tomaszek

| nadszedł więc czas zegarów
| które mnie nie kochają
| bezczelnie tykając posuwają w przód
| pocięte na skrawki godziny

| sypią się nitki
| wyszarpane z materii czasu
| i słychać jak wciąż głośniej szczękają nożyce

Konsekwentnie. Do przesady konsekwentnie, bo tak pomyślana
konstrukcja zaczyna sprawiać nieprzyjemnie trywialne
wrażenie. Nie pozostawiasz najmniejszej szczelinki, w
której czytelnik mógłby pogmerać słomką swojej wyobraźni.
Przeczytałem ten wiersz jak opis procesu technologicznego (...)

| pamiętam ciebie tak mocno
| jak mocno słońce bije mnie po oczach

Jakoś niezgrabnie się prezentuje słoneczny wstęp i wcale
nie jestem pewien, że chodzi o powtórzone "mocno". Ale,
można by na przykład tak:

    pamiętam cię tak mocno
    jak słońce bije mnie po oczach

lub jeszcze lepiej

    pamiętam cię tak mocno
    gdy słońce bije mnie po oczach

W tej drugiej wersji paralelizm sytuacyjny nadal zachodzi;
jest nawet uwydatniony za sprawą "gdy". Lecz teraz "tak"
nabiera nowego znaczenia; przestając być członem banalnego
"tak...jak" uwydatnia "mocno". Podoba Ci się taki pomysł?

| w te przezroczyste dni lata
| które zachodzą jeden na drugi
| jak koła zębate

| i jest mi bez ciebie tak pusto
| jak pusty jest dom gdy wszyscy odejdą
| a lustra odbijają w nieskończoność
| bicie niepotrzebnie nakręconych zegarów

Precyzja poprzedniego wiersza została. Dni jak koła zębate
doskonale nawiązują do finalnych zegarów. Jest jednak coś
jeszcze; za sprawą zupełnie karkołomnej, "nieprecyzyjnie"
rozmytej metafory lustrzanej czas nabiera intrygującego
transcendentnego posmaku. Się bardzo.

Tomaszek

Pozdrawiam!

 Magdalena Paśnikowska :

nadszedł więc czas zegarów
które mnie nie kochają
bezczelnie tykając posuwają w przód
pocięte na skrawki godziny
sypią się nitki
wyszarpane z materii czasu
i słychać jak wciąż głośniej szczękają nożyce

g.

PS Utarło się, że Autorzy przysyłają jeden swój wiersz dziennie - żeby
ułatwiać komentowanie. W czasach posuchy - jak obecne - nie gra to
roli, ale przy dużym ruchu - upraszcza.

 Magdalena Paśnikowska :

| nadszedł więc czas zegarów
| które mnie nie kochają
| bezczelnie tykając posuwają w przód
| pocięte na skrawki godziny

| sypią się nitki
| wyszarpane z materii czasu
| i słychać jak wciąż głośniej szczękają nożyce

Bardzo precyzyjny, bardzo zimny - i to mi się podoba. Nadchodzący
chłód daje się wyczuć w tej pozbawionej emocjonalnych złudzeń
analizie.
W całym zestawie krawieckich metafor jeszcze "prują" mi się wpycha w
głowę, jako czynność zegarów (bo "posuwają w przód"  zalatuje
tautologią) - ale to byłoby już pewnie za dużo grzybów w barszczu :)

g.

PS Utarło się, że Autorzy przysyłają jeden swój wiersz dziennie - żeby
ułatwiać komentowanie. W czasach posuchy - jak obecne - nie gra to
roli, ale przy dużym ruchu - upraszcza.

Pozdrawiam!

technologiczny,
podczas którego w uszach coraz głośniej szczęka mi

wskazówki sekundnika... Na Tobie wiersz robi wrażenie
"wypracowanego" czy
nawet przepracowanego, ale uwierz, że "wyleciał" mi spod
pióra bez jednej
poprawki.

Nie ma tu może miejsca dla wyobraźni Czytelnika, ale czy
akurat w
tym wierszu byłoby na nią miejsce? On miał dźwiękowo
wyrazić moje
wzrastające wyczulenie na cyk, cyk, cyk połączone z
rosnącą we mnie

sekundą przybliża mnie do ostatecznych Nożyc (którymi

w odpowiednim momencie).

| pamiętam ciebie tak mocno
| jak mocno słońce bije mnie po oczach

| Jakoś niezgrabnie się prezentuje słoneczny wstęp i
wcale
| nie jestem pewien, że chodzi o powtórzone "mocno".
Ale,
| można by na przykład tak:

|     pamiętam cię tak mocno
|     jak słońce bije mnie po oczach

| lub jeszcze lepiej

|     pamiętam cię tak mocno
|     gdy słońce bije mnie po oczach

| W tej drugiej wersji paralelizm sytuacyjny nadal
zachodzi;
| jest nawet uwydatniony za sprawą "gdy". Lecz teraz
"tak"
| nabiera nowego znaczenia; przestając być członem
banalnego
| "tak...jak" uwydatnia "mocno". Podoba Ci się taki
pomysł?

Mogłoby i tak być... Ale znów - chodzi mi tu o

działa na mnie emocjonalnie czy psychicznie, jak mocno

To wspomnienie mnie dosłownie "bije". Wychodzisz latem
na dwór i musisz w
pierwszej chwili zamknąć oczy, bo żar jest za silny

okulary). Tak samo - przywołane wspomnienie zmusza mnie

Dosłownie i w przenośni. Nie umiem natomiast obiektywnie
określić, czy ten
wstęp we wierszu jest zgrabny. Ma wyrazić olśnienie,
oślepienie i jego
ogromną siłę.

Widać że przeczytałeś moje wiersze bardzo uważnie...
Jestem wdzięczna i
wzruszona. Pozdrawiam i mam nadzieję, że moje odpowiedzi

To są stare wiersze, sprzed ponad 10 lat, ale dotąd

szuflady... Są trochę za stare na to, żeby chciało mi

ale i tak byłam ciekawa, jak sobie poradzą w szerokim

Szuflady to panny o wyschniętych łonach :) Tak się jakoś
składa, że rzadko rodzą coś żywego, choć ciąża zaiste
zwykle trwa długo. No to przekaż tej Twojej wyrazy uznania
od Tomaszka.

Tomaszek

nadszedł więc czas zegarów
które mnie nie kochają
bezczelnie tykając posuwają w przód
pocięte na skrawki godziny

sypią się nitki
wyszarpane z materii czasu
i słychać jak wciąż głośniej szczękają nożyce

Magdalena

Mi sie naprawde podoba.

Wojtek

To nie ma żadnego znaczenia, jak powstał. Liczy się
właśnie to moje wrażenie - i nic poza tym, nie sądzisz?

Nie rozliczam Cię z metody, lecz z efektów.

Twojego wyczulenia IMHO nie udało się wyrazić. Zgrabnie
opisałaś, że on tak płynie i biegnie, lecz podmiot
liryczny pozostaje in persona nieobecny. To akurat, broń
Boże, nie wada! Wpadłaś jednak w typową pułapkę; hołdując
wstydowi uczuć narażamy się na bezuczuciowe postrzeganie
przez innych.

"W wierszu".

Wszystko to wiem przecież. Zawsze to jednak

lepiej przeceniać inteligencję czytelnika niż nie
doceniać.

Szuflady to panny o wyschniętych łonach :) Tak się jakoś
składa, że rzadko rodzą coś żywego, choć ciąża zaiste
zwykle trwa długo. No to przekaż tej Twojej wyrazy uznania
od Tomaszka.

Tomaszek

Pozdrawiam bardzo poetycznie

Nie pozostawiasz najmniejszej szczelinki, w
której czytelnik mógłby pogmerać słomką swojej wyobraźni.

| właśnie to moje wrażenie - i nic poza tym, nie
sądzisz?

Trudno byłoby się nie zgodzić, mój Czytelniku - mój

Masz Nagrodę Lipca (wyjeżdżam w poniedziałek, więc mogę
już przyznawać) za Tegotujeszczeniebyło :))

Braterskie pozdrowienia
Tomaszek

[...]
| Nie pozostawiasz najmniejszej szczelinki, w
| której czytelnik mógłby pogmerać słomką swojej
wyobraźni.

a ja zapamietałem z tego wiersza ;) tylko jedno, właśnie
_Twoje_ powyższe zdanie :)))

Dzięki.

Tomaszek

Zwrocilem uwage dzeki komentarzom i wlasciwie..... nie zaluje :)

nadszedł więc czas zegarów
które mnie nie kochają
bezczelnie tykając posuwają w przód
pocięte na skrawki godziny

sypią się nitki
wyszarpane z materii czasu
i słychać jak wciąż głośniej szczękają nożyce

pozdrawiam